หวัดดีคับ Nice to meet U

ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคำสัญญาในอดีตจะหลงเหลือมาเป็นตำนานจนถึงปัจจุบัน แล้วดั๊นมาทำให้ลูกๆต้องรับกรรมเพราะคำสัญญาในวัยเด็กของพวกพ่อๆ

พ่อเล่าให้ฟังว่า ตอนเด็กๆพ่อกับเพื่อนพ่อสัญญากันไว้ว่าถ้าโตขึ้นมีลูกจะให้ลูกแต่งงานกัน แล้วพ่อของเราก็ดั๊นมีลูกสาว3คน เพื่อนพ่อก็มีลูกชาย3คน เอาเข้าไปอะ.....

แล้วช้านจะทำอย่างไรดีเนี่ย-_-" จริงๆเรากะน้องก็เคยเจอ3หนุ่มนั่นเมื่อปีที่แล้ว แต่ตอนนั้นยังไม่ค่อยสนิทอะไรกันมาก แต่ปีนี้น่ะสิ เพื่อนพ่อพาพวกเราไปเที่ยวบ้านเขา พ่อกะแม่ก็ให้ไป

พอถึงบ้านเพื่อนพ่อ ก็ป๊ะเข้ากับ3หนุ่มที่มารอต้อนรับ(หยั่งกะขบวนเสด็จ) นั่งดูทีวีอยู่ซักพักเพื่อนพ่อก็ชวนไปตกปลา คุณพี่ คุณเพื่อน และคุณน้องก็ไปด้วย

ตอนตกปลาน่ะสิ ยัยน้องรุ้งไปใช้ไน้ซ์ให้ทำเหยื่อให้ สั่งไน้ซ์หยั่งกะคนใช้ เหอๆ สรุปว่าวันนั้น เรากับน้องตกได้แต่ปลากระป๋อง ปลากิ่งไม้ พี่เน็ทก็เพิ่งหัดตก ตกได้ปลาถุงพลาสติกมาใบนึง เหอๆๆๆๆ ไน้ซ์ได้ปลากิ่งไม้ส่วนนันได้ปลา3ตัวอะ เก่งจิง T w T

แล้วเพื่อนพ่อก็พาไปกินกุ้ง อาหย่อย ทีนี้เรานึกถึงเรื่องที่พ่อกับเพื่อนพ่อสัญญาว่าจะให้แต่งงานกันขึ้นมาเราเลยลองหยอกไน้ซ์ดู (จริงๆเราต้องคู่กะพี่เน็ทอะ แต่ทีนี้ฝนมันรับหน้าตาไน้ซ์ไม่ได้เลยขอเปลี่ยน) เราก็บอกไน้ซ์ไปว่า "นี่คุณว่าที่ แกะกุ้งให้หน่อยดิ" มันดันเอาจริงโดยการรับกุ้งไปแกะ โห อะรายจะขนาดนั้น ช้านละอึ้ง ตึ่งโป๊ะแล้วช้านก็ถามมันไปว่า "เฮ้ย ว่าที่นายอะ ฝนไม่ใช่เหรอ" ไน้ซ์ก็ทำหน้าตายแล้วSaid to Iว่า"ไม่เอาอะ เราเอาฟ้าดีกว่า น่ารักกว่า" Ho! he is Mad อ๊ะป่าววะนี่ ก็เพราะว่าตัวIนี้มีที่รักอยู่กรุงเทพฯชื่อโพอยู่แร้ว เหอะๆ

ทีนี้เพื่อนพ่อก็พาไปส่งบ้าน แล้ววันแรกของการมีทติ้งกับคุณว่าที่ทั้งหลายก็จบลงด้วยประการฉะนี้ แอ่นแอ๊น~

(มีต่อ เอาไว้เล่าพุ่งนี้จ้ะ จุ๊บๆ)

คิสถึงโพคุงมากๆเรยน้า

/kiss (-^ 3^)~

edit @ 2005/05/14 10:18:08
edit @ 2005/05/14 10:22:05

หวัดดีอีกครั้งคับ วันนี้ก็จะมาเล่าตอนต่อจากของเมื่อวันก่อนอะ

วันนั้นเราตื่นตอนแปดโมงครึ่ง ด้วยความสงสัยว่าใครมาทำอะไรที่ใต้ถุนบ้านย่าเราวะ เพราะว่าเราได้ยินเสียงคนคุยกันอย่างหนุกหนาน ปามานว่ามันตอนแปดโมงอะนะ แล้วชาวโลกเค้าก็ยังไม่ตื่นกัน ถึงใครขยันตื่นมันก็คงไม่เสร่อมาหาตอนแปดโมงช่วงโกลเด้นวีคหรอก อีกอย่างพวกเราก็ไม่ได้นัดใครไว้ด้วย เลยลงไปด้วยสภาพเซอร์สุดๆอะ นึกภาพเด็กสาวผู้โฉดและมากด้วยกามาอย่างเรายืนตาปรือ+ตาเขียวปั้ด ผมยุ่งกระเซิง(เพราะยังไม่ได้หวี)ใส่เสื้อยืด กางเกงยางยืด ยืนอยู่ตรงตีนบันไดด้วยท่าทางเหมือนกับคิงคองตอนสติไม่สมประกอบ สายตาเราก็พลันเหลือบไปเห็น.... เพื่อนพ่อ.....พี่เน็ท ไน้ซ์ นัน.......มองเราด้วยสายตาเอ๋อเหรอ ปามานว่า เฮ้ย นี่ฟ้าเหรอวะเนี่ย

เท่านั้นอะ ช้านหลบไปเปลี่ยนเสื้อไปรเวทแทบม่ายทัน..../swt

หลังจากไปโมดิฟายด์ตัวเองจนไม่เหลือเค้าโครงเด็กเซอร์แบบเพิ่งตื่นนอนแล้ว ตัวข้าพเจ้าเองก็ลงไปพูดคุยกับทั้ง4 ได้ความว่า วันนี้ไน้ซ์ไปลงทะเบียนเรียนมา เลยจะมาชวนชั้นไปเล่นแร็ก ไอ้เราก็ว่างมาก เลยไปเล่นให้หน่อยก็ได้วะ........แต่ทีนี้มันเช้ามาก เราเลยชวนขึ้นไปนอนดูทีวีบนบ้านย่าก่อน แล้วเด็กๆทั้งหลายก็ขึ้นไปนอนกลิ้งเกลือกอย่างมีความสุข กินขนมไปนอนดูทีวีไป ดูแล้วแยกไม่ออกเลยว่าไหนคน ไหนขยะ ขณะที่กำลังดูเด็กซ์เตอร์เพลินๆไอ้คุณไน้ซ์ก็ดั๊นเอามือมาScratchหัวชั้น ชั้นถามมันว่ามาขยี้หัวทามมาย มันก็ตอบว่า หัวฟ้าน่าขยี้ดี อารายก๊าน ด้วยความฉุนกึกเลยขยี้หัวของมัน ตามด้วยการตบ1ที แก้แค้น55555 ไน้ซ์บอกเราว่าจริงๆแล้ววันนี้อยากให้เราไปตอนลงทะเบียนด้วย เพราะจะได้อวดเพื่อนว่ามีว่าที่ฯ(สวย/อุบาด/ทอม/ตูดหมึก/น่ารัก<<เลือกเติมตามใจชอบ)อย่างนี้ ชั้นฟังแล้วรุสึกขอบคุณที่ตื่นสาย ก็เพื่อนไน้ซ์มันเด็กเทคนิคทั้งนั้นเลยนี่หว่า เราเคยไปเล่นแร็กในร.ร.แม่เรา โดนพวกเด็กช่างแฮ็คซะหมดอนาคตเลย ฮือๆๆ เลยรู้สึกไม่ค่อยดีกะไอ้พวกนี้เท่าหร่าย..... แล้วราวๆบ่าย3เรา ฝน ไน้ซ์ก็ออกไปเล่นเกมที่ร้าน แล้วก็แยกกับไน้ซ์ที่หน้าบ้านย่า

.............แล้วค่ำคืนของแต่ละคนก็ผ่านพ้นไป............

วันรุ่งขึ้นแม่ก็บอกว่าให้เรากลับบ้านวันนี้ ไม่งั้นแม่ไปทำงานไม่ไหว มันเหนื่อยมากอะ มาอยู่ที่อุดร1สัปดาห์เศษๆก็ต้องกลับละ ความรู้สึกตอนนั้นมันเศร้าลึกๆเพราะต้องจากกับเพื่อน แล้วไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้เจอกันอีก งานศพย่าก็เสร็จแล้ว คงไม่มีโอกาสได้มาแร้ว ตอนเย็นเพื่อนพ่อพาลูกๆมากินข้าวกันกับพวกเรา ซื้อของฝากมาให้ด้วยอะ ด้วยความสงกะสัยจึงถามไปว่ามาทำอาราย ไน้ซ์ก็บอกว่า ก็มาส่งอะ มาส่งไม่ได้เหรอ แล้วก็ส่งสายตาวิงวอนหยั่งกะลูกหมาถูกทิ้งมาให้เรา โอ้ว เหมือนหมามั่กๆเลยนะแก เหอเหอเหอ พอกินข้าวเสร็จเพื่อนพ่อก็ชวนให้ไปรถคันเดียวกัน ไอ้คุณไนซ์ เจือก......มาพิงช้าน โอ้วม่าย ทำอย่างไรดี โพคร้าบบบบ ฟ้าขอโทษ อะฮือๆๆๆๆๆๆๆ ถึงแม้ในใจเราจะอะจึ๋มดึ๋ยพระเจ้าช่วยเพียงไร ภายนอกเราก็ยังคงสงบ นิ่ง ดุจดั่งพระพุทธรูปปางสมาธิซะงั้นอ่า....-_-

พอถึงสนามบินก็มีการถ่ายรูปพอเป็นพิธีก่อนลาไกล ไน้ซ์คุงหยิบพวงกุญแจสตรีทไฟเตอร์ที่เราชอบไปพลิกหยิบเล่นดูมาให้จากกระเป๋า แบบว่าไน้ซ์เขาชอบมากอะ ก็เลยติดไว้ที่กระเป๋า แล้วก็มีการขอรูปเราอีก....... เออเอาเข้าไป มันบอกอีกนะว่ารูปหมู่ไม่เอา จาอาวรูปเดี่ยวอ้าๆๆๆๆๆ เวงกำ เราก็เลยติดไว้ก่อน บอกว่าเจอกันอีกครั้งแล้วจะให้ แล้วเราก็หยิบซิมการ์ดอันเก่าของเราขึ้นมา เอาดินสอเขียนชื่อfahตัวเล็กๆไว้ แล้วบอกไน้ซ์ว่า ถ้าเกิดชั้นกลับมาที่นี่อีกครั้ง แล้วได้เจอกันอีก ถ้าเกิดรอยดินสอที่ซิมการ์ดนี่หายไป ชั้นจะเลิกเป็นเพื่อนกับนาย ไน้ซ์ทำหน้าแบบม่าเชื่อ กรี๊ด ผมไม่เชื่อ แล้วพูดออกมาว่า สงสัยต้องเอาไปเคลือบพลาสติกเลยละมั้งนี่

แล้วพวกเราก็กลับมาที่กรุงเทพ เหลือไว้เพียงความทรงจำที่เราอยู่ที่นั่น เรานึกถึงเรื่องราวตอนนั้นแล้วก็อมยิ้ม อยู่ที่อุดรมีเพื่อนเยอะกว่าอยู่ที่กรุงเทพอีกแฮะ สงสัยนิสัยเรามันเอื่อยเฉื่อยไม่เข้ากับคนกรุงเทพฯที่วันๆก็มีแต่ความรีบร้อนแน่ๆเลย